Έλα μαζί μου στ’ όνειρο.
Έλα κι άγγιξέ με.
Φλόγα μου που δεν έσβησες.
Για σένα τυραννιέμαι.

Τα χέρια απλώνω, εκλιπαρώ.
Έλα κι αγκάλιασέ με.
Τα χείλη μου σου φωνάζουν.
Για σένα κρατιέμαι.

Στα όρια του πουθενά.
Σε λίγες γραμμές χαραγμένες.
Στο γκρι του μολυβιού.
Σ’ άσπρο χαρτί πλεγμένες.

Η λάμψη απ’ το βλέμμα σου.
Το φάρμακο στον πόνο.
Το φως απ΄ το σκοτάδι σου.
Πάντα μου σπέρνει φόβο.

Στους ώμους το ψέμα βαραίνει.
Στις μέρες της αλήθειας.
Και οι ελπίδες χάνονται συχνά.
Στην συννεφιά της νύχτας.

Με πονεμένη περηφάνια σου μιλώ.
Δε ζούσα πριν να σε γνωρίσω.
Φύγε μακριά μου ή έλα κοντά
Τον έρωτά σου μην λησμονήσω.

Τα όνειρα δεν έχουνε καρδιά.
Αλλιώς θα σε μισούσαν.
Και της αγάπης μου τα δάκρυα.
Θα σε νοσταλγούσαν.

Κάπου μες τα φυλλοκάρδια σου.
Έχεις ένα όνειρο χαμένο.
Έσκυψα με λατρεία το προσκύνησα.
Βαθιά το ‘χεις κρυμμένο.

Συγνώμη που φοβάμαι τις λέξεις.
Και δεν τολμώ να σου μιλήσω.
Μα πιότερο φοβάμαι τις στιγμές.
Κι αργοπεθαίνω πριν να ζήσω.

Τρελή διαίσθηση του παραλόγου.
Στον απόηχό σου ξημερώνω.
Την ώρα της ακατανίκητης σιωπής.
Στην απουσία σου τελειώνω.

Μαζί μου έλα στ’ όνειρο.
Έλα, ταξίδεψέ με.
Μην φτιάξεις λέξεις να μου πεις.
Απλά αγάπησέ με.

Τη μάσκα της θλίψης μου πετώ.
Στα μάτια μέσα κοίταξέ με.
Μπροστά μου μην μένεις σιωπηλός.
Κι αν κάνω λάθος που σ’ αγαπώ.
Απλά συγχώρεσέ με.

Ποίηση:Μαρία Πεπικίδου
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.
Σας ευχαριστώ.

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Poem by, toxotina ’73

Στ’ αστέρια, σπίτι μου ‘χτισες
κι αμπάρωσες την πόρτα.
Γνωρίζοντας, πως ο έρωτάς μας
δεν δέχεται δεσμά.

Ηδονή του μυαλού μου.
Εσύ, μόνο Εσύ!

Που τα κρυμμένα μου όνειρα
είδες μες την ματιά μου.
Επιβάλοντας την αύρα της σιωπής
και της αγάπης στ’ όριά μου.

Σκορπίστηκες στον ουρανό
έγινες φως, να με φωτίζεις.
Δίνοντας γεύση στην σκέψη μου
τις γκρίζες λέξεις χρωματίζεις.

Της καρδιάς μου, ταυτότητα.
Εσύ, μόνο Εσύ!

Ξένα βήματα ακολούθησα
κι όμως χάθηκα στα δικά σου.
Έγινες τ’ όραμα της ζωής
κι ονειρεύομαι, τ’ όνειρά σου.

Τα δάκρυα της χαράς μου
στου χρόνου, την κλεψύδρα.
Μου ‘μαθες τρόπους να κοιμάμαι
στα σύννεφα, ήρεμα τη νύχτα.

Της Μοίρας μου, επιλογή.
Εσύ, μόνο Εσύ!

Παλμός μου έγινες γλυκός
των αισθήσεων, παραζάλη.
Αβέβαιο αν νικήσω ή αν χαθώ
στου έρωτα την πάλη.

Ακολουθώντας την ηχώ σαν μαγεμένη
να ‘μαι στο πλάι σου δική σου.
Με παράλληλες, καυτές ανάσες
μεταλαμβάνοντας το φιλί σου.

Η γλώσσα των χεριών μου.
Εσύ, μόνο Εσύ!

Ίσως δεν θα ‘χω μυαλό
αύριο να σκεφτώ.
Ίσως ούτε και μιλιά
να στο φωνάξω.
Ίσως όλοι με σταυρώσουν
απόψε γι’ αυτό.
Κι όσα σμιλεύω με λόγια
δεν σου γράψω.

Δεν σ’ αποχαιρετώ.
Ούτε και σ’ απαρνιέμαι.
Μια ευχή σου μονάχα κρατώ:
‘‘Μακρυά μου μην φεύγεις
από Εσένα κρατιέμαι”

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Ποίηση:Μαρία Πεπικίδου
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.
Σας ευχαριστώ.

Poem by, toxotina ’73

Ωραίο μου Ποίημα.
Γλυκό ξενύχτι ερωτικό
στο βλέμμα των ματιών σου.

Τρελό μεθύσι λέξεων
και αντιπαραθέσεων.
Σαν άνεμος καταστροφής
που όλα τα συνεπαίρνει.

Άνθρωπε μου μην ξεχνάς.
Πόσες είναι οι φωνές
που μιλούν στην λογική σου;
Άραγε μέσα τι κρύβεις
στα σοκάκια της ψυχής σου;

Σ’ εκείνον τον μεγάλο ωκεανό
μόνος πως κολυμπάς;
Υπάρχουν ανοιχτές πληγές
πολλές και θα πονάς.

Μεγάλη κουβέντα
περιμένει την λύτρωση.
Έρχονται ώρες των επιλόγων.
Άγρυπνα μάτια, σπασμένη ηχώ.
Εικόνες ξεπροβάλουν
περασμένες στο Παρόν.
Σ’ άλλη διάσταση, στο φως.

Ομίχλη μου έκλεινε τον δρόμο
για να ‘ρθω σ’ εσένα να γυρίσω.
Της απόγνωσης φώναζαν τα σημάδια
τα όνειρά μας πήρα κι έφυγα..
Μακριά σου για να ζήσω.

Μα όλος ο κόσμος σου
ζεστά μ’ αγκαλιάζει.
Με το χάδι η σκιά σου
μυρώνει το κορμί μου.
Η αγνή αγάπη
που μου έδωσες στενάζει.
Παραβιάζοντας
το σύμπαν της ζωής μου.

Ο έρωτας μας κρέμεται
στην άκρη μιας κλωστής.
Είμαι ακόμη εδώ λοιπόν
κι εσένα περιμένω.
Μια μελωμένη εποχή
να ξημερώσει αναμένω.

Ν’ αλλάξει χτύπους της Καρδιάς.
Ν’ αλλάξει Πεπρωμένο._

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Ποίηση: Μαρία Πεπικίδου
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.
Σας ευχαριστώ.

Poem by, toxotina ’73

Για κάθε όνειρο χαμένο
που πλανιόταν στην σιωπή.
Στο νου και στην καρδιά μου
κάνε την ανατροπή.

Μα ποιός νομίζεις πως σε βλέπει;
Ποιός νομίζεις πως σε ακούει;
Ποιός καλύτερα σε νιώθει από μένα;
Κανένας.

Σώσε με ή σύντριψέ με.

Μάταια ψάχνεις για να βρεις
τις ώρες σου μην σπαταλάς.
Των αναμνήσεων τα σημάδια
άργησες μην τα μετράς.
Ο χρόνος μόνο σ’ άφησε
πίσω σου μην κοιτάς.

Αρνούμαι την αξιοπρέπειά μου
σαν λες πως μ’ αγαπάς.
Σβήνω και χάνω τους σφυγμούς
σαν αστραπή όταν περνάς.

Μα ποιός θα σε βρει, άραγε ποιός;
Ποιός ακολουθά τα βήματά σου;
Ποιός προσεύχεται, μην παρασυρθείς;
Κανείς.

Σώσε με ή σκόρπισέ με.

Αργεί το Μέλλον μου πολύ ακόμα.
Γιατί σ’ αγάπησα στο Παρελθόν.
Μια λέξη γράφω, Τιμωρία.
Υστερόγραφο: Στο Παρόν.

Της νύχτας διώξε μου το βάρος
και μια υπόσχεση θυμήσου.
Πως θα ‘μαι δίπλα σου για πάντα
γείρε πάνω μου κρατήσου.

Σώσε με πριν να ‘ρθει μπόρα.
Αγάπησέ με αν θέλεις τώρα.
Σώσε με, στο χώμα να πλαγιάσω.
Tον λογισμό να ξεγελάσω.

Μα ποιός ζεσταίνει δυο ανάσες;
Ποιός κλαίει και πονά για δύο;
Με δάκρια ποιός θα σε βαπτίσει;
Ποιός λησμόνησε, ένοχα να ζήσει;
Ο Έρωτάς μου μην σου λείψει.

Σώσε με, ή εγκατέλειψέ με.

Γράμματα χείμαρρος μέσα μου να σε πνίξω.
Σφίγγω τα χείλη μου και πάλι σε ματώνω.
Όσα δεν μπόρεσα με στίχους ν’ αποδείξω
Στους νόμους της αγάπης, αθώα σου δηλώνω.

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Ποίηση: Μαρία Πεπικίδου

Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.
Σας ευχαριστώ.

Poem by, toxotina ’73

Στην άκρη ενός σύννεφου ξημέρωσα.
Ελπιδοφόρα η σημερινή μου μέρα.
Αιχμαλωτίζω τις πιο όμορφες λέξεις.
Για να σου περιγράψω τον κόσμο μου.
Με δάκρυα της χαράς ο Ήλιος μου γελά.
Κι εγώ στον Ουρανό, λέω μια καλημέρα.

Κοίταξέ με, είμαι εδώ και σ’ αγαπάω.
Μην μου λυπάσαι, ανάσα μου γλυκιά.
Κοίταξέ με, μ’ αγγίζεις και πονάω.
Τους παλμούς μου μέτρησε στην καρδιά.

Διψάς;
Να πω στα σύννεφα να τρέξουν.
Δροσερό νερό να σε ποτίσουν.
Κρυώνεις;
Να στείλω αχτίδες του ήλιου.
Να ‘ρθουν κοντά σου να σταθούν.
Πεινάς;
Όλο το νέκταρ των ανθών.
Να πάω να σου μαζέψω.
Κι αν θέλεις και την καρδιά μου δίνω.
Χίλια κομμάτια στην χαρίζω.
Παρ’ την για σένα άλλωστε χτυπά.

Νύχτες ατέλειωτες προσευχήθηκα στο Θεό.
Πόσο αντέχει μια ζωή που σύντομα τελειώνει;
Ίσως της μοίρας να ‘τανε αστέρι λαμπερό.
Σβήνοντας η ελπίδα την φλόγα ν’ ανυψώνει.

Ωσότου φάνηκες σε μια χαραμάδα φως.
Ένα κλαράκι αμυγδαλιάς άνθισε στην ψυχή μου.
Ο Χειμώνας φεύγει θλιμμένος, σκοτεινός.
Kι όλο πουλιά τριγύριζαν την μέρα την δική μου.

Κοίταξέ με είμαι εδώ και σ’ αγαπάω
κάθε μου ώρα, πιο πολύ, πιο βαθιά.
Κοίταξέ με, εγώ σ’ εσένα με χρωστάω
δικά σου τα όνειρα, κάθε μου βραδιά.

Απ’ της καρδιάς μου τα χείλη σου μιλάω.
Ακούγοντας την ηχώ της αναπνοής σου.
Στον ρυθμό χορεύοντας χαμένη σ’ ακολουθάω.
Η μαγεία του χορού είναι δική σου.

Κάθε λέξη αποτελείται από γράμματα πολλά.
Κάθε μου σκέψη όμως έχει μονάχα Εσένα.
Κάθε ένας στίχος αναβιώνει Όνειρα τρελά.
Αρκούν και περισσεύουν αν έχεις Εμένα.

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Ποίηση:Μαρία Πεπικίδου
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.
Σας ευχαριστώ.

Poem by, toxotina ’73

Ακόμη μια νύχτα για μένα ξημέρωσε
κι άλλη μια μέρα με γυρίζει πάλι πίσω.
Μπροστά μου ένα όνειρο με προσπέρασε
κι η ελπίδα μάχεται τη ζωή μου να ζήσω.

Το μυαλό μου κύλησε στα περασμένα
σκαρφαλώνοντας τα χαράματα στον ουρανό.
Αφήνοντας τα χνάρια στην αφή του
σε αδιέξοδους δρόμους του να μην χαθώ.

Πλάι σε χαμογελαστούς ανθρώπους
που έχουν την ανάγκη της συντροφιάς μου.
Ταξιδεύοντας στην ανατολή του ήλιου
γλυκός παλμός στα μέρη της καρδιάς μου.

Κλείνω τα μάτια μπρος την στιγμή
αφήνω όλα τα δάκρυα ελεύθερα της γης.
Μοναδική μου σκέψη μέγιστη προσευχή
σ’ ευθείες δίχως τέλος η φωνή της ψυχής.

Σπάσε τα δεσμά και πέταξε μαζί μου
βγες απ’ τους κανόνες των αισθήσεών σου.
Ελευθερώσου απ’ το τάχα και το δήθεν
προσέγγισε τ’ απίθανα στον ουρανό σου.

Κρεμασμένα στο χείλος του γκρεμού
τα όνειρα απ’ της καρδιάς μου το παλάτι.
Βαριά τα λόγια πριν πέσουν στο χαρτί
σαν σμίξω χρώμα του έρωτα μαζί με την αγάπη.

Γίνομαι του ήλιου αχτίδες να σ’ αγγίζουν
ένα με το θρόισμα του ανέμου για να σε ξυπνώ.
Δεν κοιμάμαι στα σκοτάδια με φοβίζουν
με γρήγορη κοφτή ανάσα σου φωνάζω σ’ αγαπώ.

Κράτησε αγκαλιά τους στεναγμούς μου
κυρίαρχη δύναμη μπορείς να μου χαρίσεις.
Σαν ανέβεις μαζί μου προς τον ουρανό
στον παλιό σου εαυτό δεν θα θες να γυρίσεις.

Χέρι, χέρι μες στο μάτι του κυκλώνα
θα διαπιστώσεις πιο πολλά αμοιβαία πάθη.
Στον πυρετό της ποίησης μην αρνηθείς
λίγη αγάπη ζητώ και την σκέψη σου να ‘ρθει.

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Ποίηση:Μαρία Πεπικίδου
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.
Σας ευχαριστώ.

Poem by, toxotina ’73

Είναι όμορφο κι ενθαρρυντικό
στο νέο μου ποίημα υπάρχει
η Ελπίδα ίσως γι’ αυτό.

Ελπίδα για την Αγάπη.
Για τον Έρωτα.
Την Ζωή..

Ας δούμε την ιστορία
της ρίζας αυτής..

Αν ήταν στην πέτρα;
Θα ‘χαν φυτρώσει
πάνω της λουλούδια.
Αν ήταν στη μουσική;
Οι στίχοι της θα ‘ταν
αίσια τραγούδια.

Αν ήταν στο δάκρυ;
Της αγάπης που υπομένει
θα ‘ταν το μαντήλι.
Αν ήταν της ψυχής;
Ανάσα θα ‘χαν και φιλί
τα έρημα χείλη.

Αν ήταν στον πόνο;
Σε μια πληγή ανοιχτή
κανείς δεν θα πονούσε.
Αν ήταν απόσταγμα καρπού;
Κόρη τ’ έβδομου ουρανού
γλυκά θα μας μεθούσε.

Αν ήταν της βροχής;
Μες το ουράνιο τόξο
τις στάλες θα ‘χε πλέξει.
Αν ήταν έστω μια λέξη;
Τ’ όνομά της μοναχά
θα ‘χε πάλι διαλέξει.

Αν ήταν η καλή αρχή;
Πριν την άσχημη στιγμή
το τέλος θα σταματούσε.
Αν ήταν άστρο της ευχής;
Μες την σκέψη του ποιητή
της ψυχής την πένα
θ’ ακουμπούσε.

Αν ήταν σε μια συμβουλή;
Τριγύρω μας θα πετούσε
η τρέλα θα χανόταν
στο χάος θα γυρνούσε.

Την δόξασαν, την ύμνησαν
ως πολύτιμο φυλαχτό.
Οι Άνθρωποι την έκρυψαν
μέσα τους μυστικό.

Αν ήταν της Ειρήνης η πνοή;
Δεν θα ζούσε ανάμεσά μας
του πολέμου η απειλή.

Αν ήταν άγγελος φρουρός;
Μες του ονείρου τον παλμό
θα πέθαινε ο εφιάλτης.

Αν ήταν μέρος στο κορμί;
Στα σύννεφα που επιθυμεί
θα ‘χε στρωμένη κλίνη.

Αν ήταν ολόγιομο φεγγάρι;
Το σκοτάδι της νύχτας
θα ‘χε ασημένια χάρη.

Στη χώρα των ονείρων
αν ήταν αερικό;
Όνομα των ηπείρων
θα ‘ταν το σ’ αγαπώ.

Με αγγελικές πνοές δεμένο
το πέπλο σου Ελπίδα ακολουθώ.
Μπροστά μου εσύ, ξοπίσω εγώ
δρόμους ν’ ανοίγεις μην χαθώ.

Αναρωτήθηκες ποτέ
από πού προήλθε αυτή η λέξη;
Μια λέξη που θα σε ξάφνιαζε
σαν διαπιστώσεις τις αξίες
που μπορεί να χωρέσει._

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Ποίηση:Μαρία Πεπικίδου
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.
Σας ευχαριστώ.

Poem by, toxotina ’73

Είναι της μοίρας μου που βιάζεται να φύγει.
Με τα δεσμά της λογικής πίσω να με τυλίγει.
Την άκρη του νήματος περιμένει να της δείξω.
Την στιγμή της απογραφής τα λάθη να μετρήσω.
Φεύγοντας δίχως νόημα να την ακολουθήσω.

Το φως η μέρα χαμηλώνει και ήρεμα με κοιτάζει.
Μου βάζει ρούχα βραδινά την μουσική διατάζει.
Σε μια ανυπόταχτη ζωή που κάθε ώρα αλλάζει.
Στην πτώση των αστεριών που είναι η τελευταία.
Στα σύνορα του ουρανού να ‘ναι η πιο ωραία.

Στον απέναντι σταθμό η ψυχή μου σπαρταράει.
Την αλήθεια μες στο ψέμα να βρω παρακαλάει.
Στη μοναξιά της γης φεύγει η ελπίδα τελευταία.
Γεννιούνται στίχοι αγάπης σαν κλείνει η αυλαία.

Στην ανταρσία του κόσμου λείπει η δική σου παρουσία.
Τον χρόνο μου στιγματίζει της πλάνης η φαντασία.
Διαβάζω στην παλάμη μου την γραμμή που σβήνει.
Κρυμμένη στα όνειρα μου παλίρροια που με πνίγει.

Κι ο νους μου τρέχει μακριά  σ’ αλαργινά ταξίδια.
Στις όχθες των ποταμών στης ποίησης τα γεφύρια.
Πλάθοντας με τα χέρια μου της φύσης τα στολίδια.

Κεντάω της νύχτας το χρυσό φουστάνι.
Τα σύννεφα μαζεύω σε γυάλινο μπουκάλι.
Πίνω λίγες σταγόνες απ’ το αθάνατο νερό.
Στο ρυθμό της καρδιάς η φωτιά στήνει χορό.

Το αγέρι κυνηγώ να πιάσω σαν πουλί στον ουρανό.
Κάθε μου λέξη και μορφή σ’ άγνωστη χώρα έχει σκοπό.
Άλλωστε δεν ζητώ πολλά μονάχα έναν Άνθρωπο να βρω.
Σαν φτάνω στης ψυχής μου τα όρια και μόνη ακροβατώ.

Όταν η μοίρα μου σφραγίσει τον τελευταίο μου σταθμό._

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Ποίηση:Μαρία Πεπικίδου
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.
Σας ευχαριστώ.

Poem by, toxotina ’73

Μην με ρωτήσεις που ‘ναι η αρχή
ούτε ως που φτάνει το τέλος του κόσμου.
Δεν έχω καμιά απάντηση να σου δώσω.
Ρώτησέ με να μάθεις, ότι δεν σκέφτηκες ποτέ.
Ζήτησέ μου ν’ ακούσεις ότι δεν ειπώθηκε ποτέ.
Να σου δείξω αν θέλεις ότι δεν φαντάστηκες ποτέ.

Μην απορείς για τις αιτίες που σ’ έφεραν εδώ.
Ίσως πρέπει να σου δοθούν εξηγήσεις
που ποτέ δεν τόλμησες να ζητήσεις.
Λίγο για να γεμίσεις το χρόνο σου.
Ελάχιστο για να συμπληρώσεις τα κενά σου.

Μα μην ξεχνάς..
Άνθρωπος κι εσύ όπως κι εγώ.

Μην αναρωτιέσαι λοιπόν το γιατί.
Στον ίδιο δρόμο μαζί περπατάμε.
Μαζί τα ίδια όνειρα ζητάμε.
Την ίδια γλώσσα, ίδιες αξίες κουβαλάμε.
Σ’ έναν ουρανό ελπίζοντας κοιτάμε.
Τον ίδιο Θεό και οι δυο παρακαλάμε.
Ψάξε μέσα σου να βρεις ότι σε μένα γυρεύεις.
Τον εαυτό σου ρώτησε να σου πει
για ότι σε κάνει να επιμένεις.
Μην μου θυμώνεις όταν σου χαμογελώ.
Όταν σιωπώ κι εσένα μοναχά κοιτάζω.
Ρομαντικό δράμα μου θυμίζει η σκηνή.
Στην σκέψη τρυφερά όταν σ’ αγκαλιάζω.
Ο καθένας μας στον ίδιο κόσμο χωριστά
της καρδιάς μας σηκώνει το ίδιο βάρος.

Μα μην ξεχνάς..
Άνθρωπος κι εσύ όπως κι εγώ.

Σαν δυο φαντάροι στον στρατό.
Σαν ένα τροχαίο σ’ένα απλό περιστατικό.
Να μας παρατείνουν μαζί την θητεία.
Να μας αναγκάζουν την πολεμική εξουσία.
Μάθαμε όμως καλά πόσο κουράζει η σιωπή.
Σπάσαμε τα σχοινιά που έδεναν την ψυχή.
Και τώρα σε παρακαλώ, σειρά μου να ρωτήσω.
Τι θα ‘μουν σήμερα πες μου δίχως εσένα;
Η φωνή μου αντηχεί στους τέσσερις τοίχους.
Κι όμως ξέρω τι θα μου πεις..
Πως φεύγει άδικα η ζωή χωρίς εμένα
και η αφόρητη ανάγκη να σου μιλήσω.
Κι εγώ με λόγια ευγνωμοσύνης θα σου πω.
Για την κάθε στιγμή που ανέχεσαι κοντά μου.
Για την ώρα που χαράζει το διαμάντι στο γυαλί.
Και βουβά όταν κλαίω σαν παιδί στην αγκαλιά σου.

Μα μην ξεχνάς..
Άνθρωπος κι εσύ όπως κι εγώ.

Χτυπά το ίδιο σαν τρελή η καρδιά μας.
Κι όταν δεν σ’ έχω δίπλα μου κι εγώ φοβάμαι.
Μες του καθρέπτη την μορφή σου πλάι περπατώ.
Μέσα στο χρόνο αγαπημένε τα ίδια ίχνη ακολουθάμε.

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Ποίηση: Μαρία Πεπικίδου
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.
Σας ευχαριστώ.

Poem by, toxotina ’73

Δεν είναι αισθηματική ταινία.
Το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι δική μου..

_Μια φορά και έναν καιρό, ούτε Παραμύθι είναι..
Είναι το μυστήριο της Αγάπης που μέσα στα βάθη της καρδιάς της
ένιωσε το αγκάθι του Πόνου να την τρυπά..
Ότι και να πω για το μεγαλείο αυτό θα ‘ναι πολύ λίγο.

_Η νύχτα όμως είχε τελειώσει και τ’ αστέρια της είχαν χαθεί..
Η φαντασία μας όσο πλούσια και να ‘ναι λένε πως δεν αγγίζει
τ’ απίστευτα της πραγματικότητας.
Κι όμως..
_Η Αγάπη είχε χαθεί από το καταφύγιό της.
Ο δεσμός τους ήταν κρυφός μέχρι τη στιγμή
που συνέβη το μοιραίο..
Έχοντας τα λόγια του συνεχώς να επαναλαμβάνονται..
-Δεν μπορώ άλλο, δεν γίνεται κάθε φορά να πονάω
για σένα κατάλαβέ με..

Τώρα κινδυνεύοντας πια να σβήσει η Αγάπη από την απουσία του
κυνηγημένη μες στην νύχτα κι απαρνημένη, με το ένστικτο της
να πάει να ριζώσει κάπου έστω να κρυφτεί, γυρίζει σαν τρελή..
Περιπλανιέται ολομόναχη, με ανεκπλήρωτη
την ανάγκη της για συντροφιά.
Μα όπου κι αν ρίξει το βλέμμα της παντού υπάρχει
μπροστά της ο Πόνος.
Με μια γλυκιά θλίψη στο πρόσωπό του
και μ’ ένα παράπονο στα χείλη του:

_Συνέχισε Αγάπη μου, βρες τον δρόμο σου, μην με ακολουθείς πια..
_Μα γιατί μου το έκανες αυτό; Γιατί σταμάτησες το χρόνο μου..
Γιατί έκλεψες τ’ αστέρια από την νύχτα, γιατί του φώναζε
εκείνη κλαίγοντας..
Ζούσαμε απ’ το φως τους και τα όνειρα μας είχαν πνοή και θέληση..
Μια ιστορία αγάπης έμεινα απ’ την ανάποδη, μονολογούσε..

Γοήτευα και σημάδευα ανεξίτηλα όσους είχαν την τύχη
να με γνωρίσουν. Και τώρα τι απόμεινε;
Έμεινα ελεύθερη, χωρίς καταναγκασμούς δίχως μεγάλη σημασία πια..
Την πειθαρχεία και το στήριγμά του.

_Πραγματικά σε θαυμάζω, κάποια μορφή φάνηκε
στο βάθος να την περιμένει.
Βρίσκομαι εδώ για να καθαρίσω την ψυχή σου
να μην υπάρχει ίχνος πια δικό του.
Να τα σβήσω όλα, να ζήσεις πάλι απ’ την αρχή μια νέα ζωή
δίχως να πονάς άλλο, δεν σου χρειάζεται άλλο ο Πόνος..
Φτάνει Αγάπη, φτάνει!!
Τίποτα δεν συγκρίνεται μαζί σου, μην κλαις άλλο πια..
Έχεις όλη την δύναμη του κόσμου μέσα σου..

Ο ίδιος έκανε τα ίδια και σε μένα, όπως και στην Υπομονή
και την Ζήλια, μα αυτό θα σου πω και θα φύγω..
Εσένα αγαπάει πιότερο απ’ όλες, είπε και χάθηκε
από μπροστά της η Ελπίδα..
Μόνο πρόσεχε, ότι αξίζει πονάει.

Είχε κάνει άπειρα χιλιόμετρα και είχε σχεδόν εξαντληθεί.
_Θα σε πάρω εγώ αγκαλιά, ακούστηκε η φωνή του.
_Μπορεί ακόμη να μ’ αγαπάς; Του λέει η Αγάπη με μάτια βουρκωμένα.
_Δεν έχω πια καρδιά για ν’ αγαπήσω..
_Δεν πειράζει, θα σου δώσω ένα κομμάτι αν το θες, απ’ τη δική μου.
Να με πονάς, να μ’ αγαπάς και να με βασανίζεις
το πίστευα πως γρήγορα μια μέρα θα γυρίσεις..
_Έτσι είναι η Μοίρα μας. Να ζούμε μαζί.
Αυτά τα λόγια του είπε και πριν το καταλάβει κλείστηκε
στην αγκαλιά του, στο καταφύγιό της._

Λένε πως υπάρχουν πολλές αισθήσεις του κόσµου
μα τίποτα δεν μπορεί σαν την Αγάπη να συγκριθεί.
Σαν είναι γνήσια κι αληθινή διότι χωρίς τον Πόνο
θα ‘ναι ψεύτικη κι αναληθή δίχως συναίσθηση του χρόνου.

Τι έγινε μετά το τέλος της ιστορίας κανείς δεν έμαθε..
Κι ούτε θα το μάθει, αν δεν γνωρίσει της Αγάπης τον Πόνο
στο καταφύγιο, της καρδιάς τα βάθη.

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Ποίηση: Μαρία Πεπικίδου
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.
Σας ευχαριστώ.

Poem by, toxotina ’73